Sunday, December 15, 2024

IFFK കഴിഞ്ഞൊരു മടക്കം

 ചാർജില്ലാത്ത മൊബൈലും രാത്രിയിലെ ട്രെയിനും...


തിരുവനന്തപുരം മുഴുവൻ ചുറ്റികറങ്ങിയതിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ വൈകുന്നേരത്തെ ഗുരുവായൂർ ഇന്റർസിറ്റി പിടിക്കാൻ തിടുക്കം പിടിച്ച് തമ്പാനൂരിൽ എത്തി. സമയം നോക്കുമ്പോൾ ട്രെയിൻ എടുക്കാൻ ഇനിയും ഒന്നര മണിക്കൂർ ബാക്കിയുണ്ട്, ഹാവൂ സമാധാനം, ടിക്കറ്റ് റിസർവ് ചെയ്യാത്തതു കൊണ്ട് സീറ്റ്‌ കിട്ടില്ലേ പേടിച്ച് വന്ന എന്റെ മുമ്പിൽ സീറ്റുകൾ അതാ ഇഷ്ടംപോലെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു... "മോനെ മനസ്സിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി!" യൂട്യൂബിൽ 'മഴ' സിനിമ കാണാൻ റെഡിയായി വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് മൊബൈൽ എടുത്തപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് ചാർജ് പകുതി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ പിന്നെ പ്ലഗ് ഇൻ ചെയ്യാല്ലോ എന്നും വിചാരിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ചാർജ് ചെയ്യാൻ സോക്കറ്റ് കാണാനില്ല, " I'm trapped !!! "

ഇനി എന്ത് ചെയ്യും, ടിക്കറ്റ് മൊബൈലിൽ ആണ്, പോരാത്തതിന് പരിചയമില്ലാത്ത റൂട്ടും, ട്രെയിൻ ഇറങ്ങിയാൽ പോവാനും മൊബൈൽ കൂടിയേ തീരൂ, ഇനീപ്പോൾ ഈ കോച്ചിന്റെ പ്രശ്നം ആണെന്നും വച്ച് അടുത്തതിൽ പോയി നോക്കി, ഒരു മാറ്റോം ഇല്ല , ന്താപ്പോ ചെയ്യാ, എങ്ങനെ സമയം കളയാ... അറിയില്ല, എത്ര നേരം വരെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റും, ബാക്കി സമയം എന്തു ചെയ്യും? ഒന്നും അറിയില്ല... പാട്ടും കേട്ട് വിൻഡോസീറ്റിൽ ഇരുന്ന് പോവുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ട ആളാണ്, ഇതിപ്പോൾ ഇരുട്ടടി കിട്ടിയ പോലെയായല്ലോ... ചുമ്മാ കയ്യൊന്ന് ബാഗിനുള്ളിൽ പരതി നോക്കി, എന്തോ ഭാഗ്യമുണ്ട്, പോരാൻ നേരം കയ്യിലിരിക്കട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു പുസ്‌തകം കൂടെ ബാഗിനുള്ളിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ ഇനി എന്തായാലും അത് വായിക്കാമല്ലോ, അങ്ങനെ സമയം കളയാമല്ലോ, വലിയ താല്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ട് പോലും ആ പുസ്തകം വായിക്കുക എന്നത് അപ്പോഴത്തെ അനിവാര്യതയായി തീർന്നു.(വായന ഇഷ്ട്ടമാണ്, ഏറെ വായിക്കാറുമുണ്ട്, പക്ഷെ ആ സമയം കണ്ണടച്ച് പാട്ടുകേട്ടൊരു ഉറക്കമായിരുന്നു ആവശ്യം, അതാണ് വായിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലായെന്ന് പറഞ്ഞത് ) അങ്ങനെ പുസ്തകത്താളുകൾ മറച്ചുകൊണ്ട് വായന അതിവേഗം മുന്നോട്ടുപോയി... ട്രെയിൻ എടുത്തതും ബുക്ക്‌ കുറച്ചു നേരം അടച്ചു വച്ച് ഒന്ന് മയങ്ങി, ആ ദിവസത്തെ സകലക്ഷീണവും മാറിക്കിട്ടാൻ... മുക്കാൽ മണിക്കൂർ മാത്രമേ നിദ്രാഭാഗ്യം ഉണ്ടായുള്ളൂ, എന്തോ ആലോചിച്ച് പെട്ടെന്നെഴുനേറ്റു, വീണ്ടും വായന തുടർന്നു... അപ്പുറത്തെ സീറ്റിൽ ലൗഡ് സ്പീക്കർ പോലെ കുട്ടികൾ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ കൂട്ടുക്കാരോടൊപ്പമുള്ള എന്റെ ട്രെയിൻ യാത്ര ഓർമ്മ വന്നു, കയറി കഴിഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങാനാവുന്നതും വരെ ഇടതടവില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവം എനിക്കും ഇത്തിരി വശമുണ്ട്... പോരാത്തതിന് നല്ല ശബ്ദവും... ഹാ എന്തായാലും ഇത്തിരി ഒച്ചയും ബഹളവും ഇല്ലാതെ എന്ത് സെക്കന്റ്‌ ക്ലാസ് യാത്ര!!! പുട്ടിനിടക്ക് നാളികേരം നിറക്കുന്ന പോലെ ഇടക്കിടക്ക് ചായയും കാപ്പിയും കൊണ്ട് വരുന്ന ആളുകളുടെ ശബ്ദവും അവിടെ 

സജീവമായിരുന്നു...ഇടക്ക് മൊബൈൽ എടുത്ത് ചാർജും സ്റ്റേഷനും നോക്കി നിർവൃതിയടയും... നല്ല മെലഡി കേട്ട് പോവേണ്ടിയിരുന്ന ഞാനാണല്ലോ ഇങ്ങനെ പെട്ടത്, സാരല്ല അപ്പുറത്തെ ആളുടെ കയ്യിൽ പവർ ബാങ്ക് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച് തത്കാലം social anxiety മാറ്റിവെക്കാൻ ഒരുക്കമായി, അവരുടെ സംഭാഷണം അപ്പോഴാ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, ആ പയ്യൻ മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആവും എന്ന് സുഹൃത്തിനോട് പരാതി പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... ബെസ്റ്റ്, നല്ല കൂട്ടാണ് കിട്ടിയത്,മൊബൈൽ ഇല്ലാത്ത രണ്ടുപേർ ഒരു സീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു...


പുറത്തെ നിലാവിൽ അകലെയുള്ള പച്ചപ്പും പാടവും കായലും കണ്ടുതുടങ്ങിയപ്പോൾ വണ്ടി ആലപ്പുഴയെത്തി എന്ന് മനസ്സിലായി, ഒരു ചടങ്ങ് പോലെ പിന്നെയും മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കി, ഇന്റർനെറ്റ്‌ ഓണാക്കി മെസ്സേജസ് വായിച്ചപ്പോഴും റീൽ കാണാനും പാട്ടുകേൾക്കാനും ഉള്ള ആഗ്രഹം പുറത്തുചാടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും എങ്ങനെയോ പിടിച്ചുനിർത്തി...വായന ഏറെ ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയി, ഒരു വേള പുസ്തകം വായിച്ചു തീരുമോ എന്ന് പോലും തോന്നി, ആദ്യമായതു കൊണ്ടാണോ അറിയില്ല, രാത്രി ട്രെയിനിൽ പോവുമ്പോഴുള്ള വായന അത് വല്ലാത്തൊരു അനുഭവം തന്നെ ആണുട്ടോ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇടവിട്ട് വരുന്ന കാറ്റും, അകലെ തെളിഞ്ഞും മങ്ങിയും കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു വെളിച്ചവും, എതിരെ തീവണ്ടി പോവുമ്പോഴുള്ള ഒച്ചയുമെല്ലാം കൂടെ ഒരു രസംണ്ട്...ട്രെയിൻ അരൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പതിയെ ഇറങ്ങാനുള്ള തയാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി... ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും നഗരത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഈ ഒരു സമയത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു, അകലെയായി വലിയ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ തലപൊക്കി നിൽക്കയും അതിലെല്ലാം കൂടെ വെളിച്ചവും ദൂരെ റോഡിലെ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കും എല്ലാം കൂടെ രാത്രിയെ പ്രകാശപൂരിതമാക്കി എന്ന് പറയാം... (അൽപ്പം സാഹിത്യം കയറിവന്നു, ഹാ ഇരിക്കട്ടെ, വന്നുകയറിയ അതിഥിയെ തട്ടിമാറ്റേണ്ടല്ലോ) ട്രെയിൻ പറഞ്ഞതിലും 10 മിനുട്ട് മുമ്പ് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു, അത്ഭുതം, സാധാരണ എല്ലാ വണ്ടിയും വൈകിയോടുമ്പോൾ അവസാന സ്റ്റേഷൻ അല്ലാഞ്ഞിട്ടും ഇതെങ്ങനെ നേരത്തെ എത്തി എന്നാലോചിച്ചിട്ട് ഒരെത്തുംപിടിയും കിട്ടുന്നില്ല, ആലോചിച്ച് നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല, നല്ല തിരക്കുണ്ട്, വേഗം ഇറങ്ങണം. മൊബൈൽ എടുത്ത് ഒന്നുകൂടെ നോക്കി, ചാർജ് അതാ ഒറ്റയക്കത്തിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുന്നു, ഇനി എല്ലാം പെട്ടന്നായിരിക്കും, ഒരു call വന്നാൽ മതി, തൃപ്തിയാവും... എങ്ങനെയെങ്കിലും വേഗം പോയി മെട്രോയിൽ ചാർജിനിടാം എന്ന് വിചാരിച്ച് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ അതാ ഒരു പൂരത്തിനുള്ള ആൾക്കാരും പുറത്തേക്കു നീണ്ടവരിയും, വേറെ വഴിയില്ലാതെ ഓൺലൈൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് പ്ലാറ്റഫോംമിൽ എത്തിയപ്പോൾ അടുത്ത വണ്ടി വരാൻ 7 മിനിറ്റ് ബാക്കി, അത് വരെ ഫോൺ ഓഫാവാതെ ഇരിക്കുമെന്ന് യാതൊരുറപ്പുമില്ലാഞ്ഞിട്ടും മൊബൈൽ നോക്കാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു, ഒടുവിൽ 'യമുന' വന്നെത്തി (മെട്രോ ട്രെയിനിന്റെ പേരാണ് യമുന) കയറിയയുടനെ ചാർജിങ് പോയിന്റിന്റെ അടുത്ത് സീറ്റ്‌ പിടിച്ച് മൊബൈൽ കുത്തി വച്ചു... ശേഷം 20 മിനുറ്റിനുമേൽ അതിലുള്ള യാത്ര, ഒടുക്കം ചാർജിൽ വലിയ പുരോഗതി ഇല്ലെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള വഴി മാത്രം കിട്ടി, സ്റ്റേഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഇനി നടക്കണം, അതും ഇരുപത് മിനിറ്റോളം, വെളിച്ചമില്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം, ഇതിപ്പോ പാട്ടില്ലാതെ എങ്ങനെ നടക്കും ഒറ്റക്ക്, ഹാ ഗതികെട്ടാൽ പുലിയാണെങ്കിലും പുല്ല് തിന്നും എന്നല്ലേ, 15 മിനിറ്റുകൊണ്ട് നടന്ന് റൂമെത്തി മൊബൈൽ കുത്തിവച്ചപ്പോൾ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോവുമായിരുന്ന ജീവൻ തിരിച്ച് കിട്ടിയ ഫീൽ...എന്ത് പറയാൻ, അങ്ങനെ ആ ഉദ്യമവും വിജയിച്ചു കൊണ്ട് യാത്ര ഇനിയും മുന്നോട്ട്, മുന്നോട്ട്, മുന്നോട്ട്...


അടുത്ത യാത്രയിൽ ഇനി എന്തെല്ലാം ആയിരിക്കുമാവോ കാത്തിരിക്കുന്നത്, കണ്ടറിയാം, അല്ല അനുഭവിച്ചറിയാം...

Wednesday, November 20, 2024

പറയാൻ ബാക്കിവച്ചത്

 ചില മനുഷ്യർ



ജീവിതത്തിൽ ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ടത് എന്ന് തോന്നുന്ന ചില മനുഷ്യരുണ്ട്. പലവിധ സാഹചര്യങ്ങളാൽ വേദനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, തളർന്നു പോവുമ്പോൾ കൂട്ടായി ഓടിയെത്തുന്നവർ, ചാഞ്ഞുകിടക്കാൻ തോൾതരുന്നവർ, ചേർത്തു പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവർ... അവർക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, മറ്റൊന്നുമല്ല നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിലും നേട്ടങ്ങളിലും നമ്മളെക്കാൾ അവർ ആഹ്ലാദിക്കുന്നു... നമ്മുടെ വേദന സ്വന്തമെന്ന പോലെ അവരിലും വേദനയുണ്ടാക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധികളിൽ മുങ്ങി താഴുമ്പോൾ ഒരു കൈ നീട്ടി അവർ നമ്മെ പിടിച്ചു കയറ്റുന്നു, പ്രശ്നങ്ങളുടെ ആഴകടലിൽ അതിജീവനത്തിന്റെ ദ്വീപായി മാറുന്നു, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും തോറ്റുപോവരുതെന്ന് നിരന്തരം ഓർമ്മപെടുത്തുന്ന പ്രിയ മനുഷ്യരെ നിങ്ങളോടാണ്, എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാവില്ല, ഇരുൾ വീണ ഭൂതകാലത്തെ തട്ടിയകറ്റി പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിവെളിച്ചം ജീവിതത്തിൽ തെളിയിച്ച്, ഭാവിയെ സ്വപ്നം കാണാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച പ്രിയ മനുഷ്യരെ നിങ്ങൾ എത്രയോ ഉയരങ്ങളിലാണ്, നിങ്ങൾ കൂടെ ചേരുമ്പോഴാണ് ഈ ജീവിതയാത്രക്ക് അർത്ഥം കൈവരുന്നത്. ഇനിയൊരു ആഗ്രഹം കൂടെ, പലവഴികൾ തേടുന്ന പറവകൾ പോലെ ജീവിത വിഹായസ്സിൽ നാം പറന്നകലേണ്ടി വന്നാലും ഒടുവിൽ ഒരു ദിനം, ഒരു സായാഹ്നത്തിലെന്ന പോലെ വീണ്ടും ഒത്തുചേരുവാൻ നമുക്കാവട്ടെ... അന്ന് പങ്കുവക്കുവാൻ നല്ല ഓർമ്മകൾ കൂടെയുണ്ടാവട്ടെ...ജീവിതത്തിലെ വസന്തകാലമെന്ന് കലാലയ ജീവിതത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് കേവലം ആലങ്കാരികമായി മാത്രമല്ല മറിച്ച്, അതൊരു യാഥാർഥ്യമാണെന്ന് പഠിപ്പിച്ചുതന്ന പ്രിയമനുഷ്യരെ,

നിങ്ങളോടാണ്,

സൗഹൃദമെന്നാൽ സാഹോദര്യം പോൽ ആഴമുള്ളതാണെന്നും,ഉറപ്പുള്ളതാവണമെന്നും കാണിച്ചുതന്നവരാണ് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ... കൗമാരന്ത്യത്തിൽ പരിചയപ്പെട്ട് യൗവനാരമ്പത്തിൽ തമ്മിൽ പിരിയുന്നതിനിടയിൽ നമ്മൾ നെയ്തെടുത്തതെല്ലാം ഒരായുഷ്കാലത്തേക്കുള്ള ഓർമകളാണെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ മനസിലാവുന്നു,അതുകൊണ്ടാവാം ഒരു ചലച്ചിത്രമെന്നപോലെ ആ നിമിഷങ്ങളോരൊന്നും മനസ്സിന്റെ അകക്കാമ്പിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ടതും... അതിനിടയിൽ ആർത്തുല്ലസിച്ച,കളി ചിരികൾ പങ്കുവച്ച എത്രയോ വൈകുന്നേരങ്ങൾ... ഭക്ഷണം പങ്കുവച്ചും കഥകൾ പറഞ്ഞും ചിലവഴിച്ച ഉച്ചനേരങ്ങൾ... ക്ലാസ്സിനിടയിലും ശേഷവും പറഞ്ഞു തീർത്ത എത്രയോ കഥകൾ, എഴുതി വച്ച എത്രയോ പാട്ടുകൾ...പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോവാതെ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്ത നിമിഷങ്ങൾ... അങ്ങനെയങ്ങനെ ജീവിതമെന്ന പുസ്തകം പുതിയ താളുകളിലേക്ക് മറിക്കപ്പെടുമ്പോഴും മായ്ക്കപ്പെടാതെ, കൂടുതൽ ഭംഗിയോടെ എഴുതിച്ചേർത്ത സുന്ദരമായ ആ വാക്കുകൾ...


"എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യർ"


അതെ ഇത് നിങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്, നിങ്ങളിലൂടെ നോക്കി കണ്ട നല്ല നേരത്തെ കുറിച്ചാണ്, അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ നല്ല ജീവിതമാണ്...

Thursday, July 25, 2024

എന്റെ മുറ്റത്തെ നന്മ മരം

 എന്റെ മുറ്റത്തെ നന്മ മരം 



ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം മഴയുള്ള ഒരു പകലിൽ , ചുമ്മാതിരിക്കുമ്പോളാണ് കമൽ സംവിധാനം ചെയ്ത രാപ്പകൽ എന്ന സിനിമ കാണുന്നത് , പണ്ട് കുട്ടിയാവുമ്പോ ഈ സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സ്‌ കണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു ഓർമ്മ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇത്തവണ ഈ ചിത്രം ശരിക്കും വല്ലാത്തൊരു വേദന സമ്മാനിച്ചു ...


നൊസ്റ്റാൾജിയ അൽപ്പം കൂടുതൽ ആയത് കൊണ്ടും ഫീൽഗുഡ് മൂവീസ് ഒരു weakness ആയത് കൊണ്ടും ഈ സിനിമ എന്നെ ആകർഷിക്കും എന്നതിൽ സംശയമൊന്നും വേണ്ടല്ലോ , പക്ഷെ ഇത്തവണ ഈശ്വരമംഗലത്തെ കൃഷ്ണൻ വല്ലാത്തൊരു വേദനയായി ... അങ്ങനെ ഒരാൾ ചുറ്റിലുമെവിടെയോ ഉള്ളതുപോലെ ... മാളു എഴുതിയ നോവലിന്റെ പേര് പോലെ അയാൾ ആ മുറ്റത്തെ ഒരു നന്മമരം ആയിരുന്നു ...



ആളും ആരവവുമൊഴിഞ്ഞ ആ വലിയ വീട്ടിലെ ശബ്ദമായിരുന്നു കൃഷ്ണൻ , കുട്ടിയാവുമ്പോളെ എടുത്ത് കൊണ്ടു വന്നു വളർത്തിയതിനാൽ അയാൾ അവിടെത്തെ അമ്മക്ക് തന്റെ മക്കളിൽ ഒരാൾ തന്നെ ആയിരുന്നല്ലോ , ആ വീടിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ഏത് കാര്യത്തിനും ഓടിനടക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ , കാര്യസ്ഥനും തമ്പുരാനും പണിക്കാരനും കണക്കപിള്ളയുമെല്ലാമായി അയാൾ ഈശ്വരമംഗലത്തു അങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുവാണല്ലോ , ദേവേട്ടന്റെ കൃഷ്ണനായി , മാളുവിന്റെ കൃഷ്ണേട്ടനായി അയാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു , അയാളെ ഒരു പണിക്കാരനായി മാത്രം കണ്ട , കുറ്റം മാത്രം പറഞ്ഞവരോട് പോലും എതിർത്തു പറയാതെ വിധേയനായി നിന്ന അയാൾ പക്ഷെ കഥാന്ത്യത്തിൽ , ഗതികെട്ടപ്പോൾ തിരിച്ച് കയുയർത്തി എതിർക്കുന്നുണ്ട്... തെറ്റിനു മുതിർന്നവരെ ശാസിക്കുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്... തന്റെ അമ്മയെ ഒരു രാത്രിപോലും നോക്കാൻ നിന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ആവില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു വിലപിക്കുന്നതും കൃഷ്ണൻ... ആ വലിയ വീട് പൊളിക്കാനൊരുങ്ങുന്നത് ഏറ്റവും അവസാനമറിയുന്നതും കൃഷ്ണൻ തന്നെ , തന്റെ ലോകം തനിക്ക് നഷ്ടമാവുന്നത് അയാൾക്ക് മാത്രമല്ല അയാളെ പോലെ ഒരു ഗ്രാമീണ ജീവിതവും ഗൃഹതുരതയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കാർക്കും സഹിക്കാനാവില്ലല്ലോ... തരം കിട്ടുമ്പോളെല്ലാം "എടീ പോത്തേ" എന്നും വിളിച്ചു ഗൗരിയെ കളിയാക്കിയ കൃഷ്ണൻ പക്ഷെ വേദനയിൽ അവൾക്ക് തുണയായെത്തി ... കുട്ടികൾക്ക് മുമ്പിൽ തമാശകൾ പറഞ്ഞും കളിച്ചും ചിരിച്ചും , അടുക്കളയിലെ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചും , മുതിർന്നവർക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുത്തും അയാൾ അവിടെയാകെ ഓടി നടന്നു... ഒടുവിൽ രാത്രിയേറെ വൈകിയിട്ടും ഒരു വടിയും ടോർച്ചുമായി ആ വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ കാവലായി ആ മുറ്റത്ത് ഒരു വിളിപ്പാടകലെ കൃഷ്ണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു... കുടുംബ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നേരം വലിയേട്ടൻ അയാളെ മാറ്റി നിർത്തുന്ന രംഗം കണ്ട് കണ്ണ് നനഞ്ഞവരാണല്ലോ നമ്മൾ മലയാളികൾ... ഒരിക്കലും ആ രംഗത്തിൽ ഒന്നും, എന്തിനു ഈ ചിത്രത്തിൽ എവിടെയും മമ്മൂട്ടി എന്ന അഭിനയേതാവിനെ നമ്മൾ കണ്ടില്ല... മറിച്ച് കൃഷ്ണനായി ജീവിക്കുകയാണ് മലയാളത്തിന്റെ മഹാനടൻ...


പേരുപറഞ്ഞ പോലെ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോവുന്ന മുറ്റത്തെ നന്മമരത്തെ കുറിച്ച് പറയാതെ ഇത് അവസാനിപ്പിക്കാനാവില്ല... നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ കൃഷ്ണനെ പോലുള്ളവരെ ? നിങ്ങളിൽ ഒരാളാണോ കൃഷ്ണൻ ? യാതൊന്നും തിരിച്ച് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, ചുറ്റുമുള്ളവരെയെല്ലാം സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം പഠിച്ച, സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം എന്നും കൂട്ടായി നിന്ന, ഒരു കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ ഓർമ്മവച്ച കാലം മുതൽ തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ എന്നപോലെ കരുതിപോന്ന ആ ഒരാൾ... സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരാൾ... അങ്ങനെയുള്ളവർ പലപ്പോഴും ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോവാം, അവരുടെ സാന്നിധ്യം പലപ്പോഴും നാം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചേക്കാം, എന്നാൽ ചില നേരങ്ങളിൽ,ഒറ്റക്കായി എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അവർ മാത്രമേ വിളിച്ചാൽ ഓടിയെത്താനുണ്ടാവൂ... വീട്ടിൽ എല്ലാവരാലും പരിഹസിക്കപ്പെടുമ്പോഴും മാളുവിന് ഓടിയെത്താൻ, മാളുവിന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ കൃഷ്‌നുണ്ടായപോലെ അവർ നമ്മളെ കേട്ടിരിക്കും, ആശ്വസിപ്പിക്കും, ചിരി പകരും... അങ്ങനെയും ചില മനുഷ്യരെ കണ്ടെത്താനാവട്ടെ ഈ ചെറിയ ജീവിതത്തിൽ... ചേർത്തു നിർത്താനാവട്ടെ... ജീവിതയാത്രയിൽ ഓടിയോടി കുഴങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു തണലാവാൻ, ഒന്നു തലചായ്ച്ചുറങ്ങാൻ, മഴയും വെയിലും നനയാതെ കാക്കാൻ ഒരു നന്മമരം ഉള്ളതിൽ തെറ്റില്ലല്ലോ....








ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ

 ഇരുപതു വയസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ 'മുതിർന്ന കുട്ടികളെ', ഇത് നിങ്ങളോടാണ്.... പ്രായത്തിന്റെ അളവുസൂചികയിൽ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ചുമതലകളും തനിയെ വന്നു...